Гравюры Скарыны!

Ён выразаў іх

На спаконвечным

Дрэве гісторыі

Свайго народа,

Хоць мог бы падабраць

I больш падатлівы,

I больш удзячны

Матэрыял.

I выразаў ён іх

Ня штыхелем-разцом,

А промнем сонца.

Промнем сваёй веры

I любові да народа.

Таму штрых кожны

Быў такі глыбокі,

Што ні агонь,

Ні забыцьцё,

Ні ворагі,

Ні час

Гравюраў гэтых  

Зьнішчыць  

Не змаглі.  

I сёньня  

Нейкая чароўная  

Жыве ў іх сіла,  

Якая сьляпым  

Вяртае зрок,  

Глухім – іх слых,  

Няпомнячым –

                          іх памяць,  

А безьязыкім – мову.