Над вадою адзінютка

Пахілілася вярбіна;

Ные бедная ціхутка.

Ці ж то ёсьць у ёй кручына?

Мые Нёман ёй карэньні,

I дурэе вецер зь ёю,

А пад нізам чарадою

Ціснуць ногі ёй каменьні.

Ёсьць кручына немалая,

I шуміць яна так нудна,

Бо ёй доля не спрыяе,

Бо расьці ў каменьнях трудна...

Так і ты, народ наш бедны,

Як вярбіна, проці волі

Доўга носіш пояс медны,

Гнешся ты, як крыж у полі!