Раней ніякі дождж

Цябе ня мог спыніць:

Ні той, што зіхацеў

Сярпамі бліскавіц,

Ні той, штод рэвы гнуў

I грэблі размываў,

Ні той, што да касьцей,

Да сэрца прабіраў.

Чаму ж сягоньня ты

Забыла, не прыйшла

На мейсца нашых стрэч –

На ўскраіну сяла?

Няўжо асеньні дождж,

Які ледзь-ледзь імжыў,

Мацьнейшы быў за ўсе

Ранейшыя дажджы?