Ад сукаватых жардзін плота,

Зь якіх пеўні

Уваскрэсеньне зь мёртвых абвяшчаюць;

Ад пасмаў дыму,

Што недасьнёнымі снамі

Уецца над бацькаўскай хатай, –

Да чарод бяроз,

Атуленых цыганскімі хусткамі

Лістападу,

Якія заўсёды прадракаюць

Дарогу,

Да самага далёкага вогнішча,

Ля якога грэюцца песьні і думы,

Да тваіх рук,

Што з майго твару

Стому і пот сьціраюць, –

Цягнуцца лініі

Маіх небасхілаў.