Апошні сьнег – нібы пісьмо,

Што скомкана вятрамі

З тваімі палахлівымі

Паўночнымі сьлядамі.

Таму так веснавой парой

Да глыбіні кранае,

Калі радкі пісьма твайго

Ўсе жаўрукі чытаюць.

Калі яго бяруць з сабой

У далячынь патокі,

Калі на ветразях зары

Яго нясуць аблокі.