Ах, чаму я, калі нарадзіўся,

Чараўніцтву ў бабулі ня ўчыўся!

Не падгледзеў, якою вадою

Акрапляла яна ўсё ліхое;

Чым акурвала хату і сені,

Адганяючы змрочныя цені;

Скуль прыносіла траваў дрымучых,

Каб вярнуць сон спакойны, гаючы;

Што прыкладвалі яе рукі

Ад сьмяротных укусаў гадзюкі

I абводзіла крэйдай якою

Сьвет ад злыбеды, ад непакою...

А мо' гэта – і лепш. Бо, ніколі

Не спытаўшы ні гора, ні болю,

Не адчуўшы ні жару, ні лёду, –

Што сказала б ты, песьня, народу?