Глянь! Адлятае апошні

Ліст залацістага клёна

Праз апусьцеўшыя пожні

З позьнім вятроў перазвонам.

Мы так, бяз болю, ня ўмелі

I не патрапілі б гэтак

Мірна, як ліст анямелы,

Кінуць свой родны палетак,

Кінуць знаёмыя пожні,

Дзе пралятае сягоньня

Зь ветрам асеньнім апошні

Ліст залацістага клёна.