Ўсю ноч ў фіёрдзе Nord-Ost сярдзіта

стагнаў і біўся ў гранітны бераг

аб дно фіёрду...

Ня мала лодак і шкун разьбіў ён

і трэскі мачтаў з салёным сьмехам

на бераг кінуў, абмыўшы ў чорнай

сьцюдзёнай пене...

А перад ўсходам на шэрых хвалях

улёгся ціха і калыхаўся.

      А з хат рыбацкіх сіроты, ўдовы

на бераг выйшлі і ўдаль глядзелі,

там, дзе жаль толькі... дзе толькі мора...

дзе толькі неба...

      Nord-Ost нямала фіёрдаў бачыў,

зямель нямала, краін далёкіх

і сьлёз сіротаў з рыбацкіх хатаў...

Ды ўсё ж бурліва і неспакойна

ізноў усьпеніў,

бы перлы мора са дна фіёрду,

на бераг кінуць хацеў ў заплату.

Ды не падняў іх і падарваўся...

Бо гора болей ў рыбацкіх хатах,

як перлаў ў моры.

      I разам з сонцам Nord-Ost улёгся

салёны, мокры ў вузкім фіёрдзе

на сініх хвалях і калыхаўся.

Ў той дзень ня кідаў рыбацкіх лодак,

не разьбіваў іх аб цьвёрды бераг...

Заснула мора... толькі агнямі

далёкіх хатак і зор сьцюдзёных

спакойна, ціха глядзела ў неба...