Вершы мае, захаваныя

ў сэрцы на сто замкоў.

Вершы мае, закаваныя

за праўду і за любоў.

Вершы мае вы, шэрыя

птушкі з-пад аблакоў.

Песьні мае вы, верныя

скарбам маіх дзядоў,

спадчыне неацэненай,

мудрасьці, глыбіні,

выбеленыя цярпеньнямі,

гартованыя ў агні.

Вершы – як доля зрэбная,

як мроіва на зары,

голас мой, сьцюжай цярэблены,

зломаны без пары.

Песьні на поўнач гнаныя,

песьні з-пад ланцугоў,

песьні непрадаваныя,

песьні – цярпеньня кроў.

Вершы мае падбітыя,

водгульле маіх дум.

Вы, як і я, забытыя,

крыкі мае ў бяду.

Дзе пазьбіраць разгубленых,

як у вянок сплясьці...

Песьні – мой хорам, зрублены

з родных бярвён у жыцьці.