Выйшлі сёньня з палосак мы вузкіх

маладою адважнай сям’ёй

бараніць родны край беларускі

сваёй сілай, сваёю крывёй.

Годзе нам ужо зьдзекаў і мукаў,

пад чужым годзе гнуцца ярмом.

Сёньня ў нашы юнацкія рукі

долю роднай краіны бяром.

Мы праходзім упэўненым маршам,

з намі сьледам уздым малады...

Звонкай песьняй братоў усіх нашых

ў беларускія клічам рады.

Б’юць нам ветры ў юнацкія грудзі,

цьма чужая спыняе паход –

ўсё ж мы родныя сёлы разбудзім,

ўскалыхнем сакаліны народ.

Нас ніхто больш ужо не прымусіць

трываць зьдзекі прыблудаў чужых.

«Хай жыве наш народ беларускі!» –

кінем кліч ад мяжы да мяжы.

Сярод бураў стыхіі сусьветных

мы сягоньня ў імклівых радах.

Беларусь – наша сьветлая мэта,

а над намі крывіцкі наш сьцяг.