Бы у жнівень сухі, смага мучыць мяне,

ўжо няма братніх сэрцаў-крыніцаў.

Нават рыцар сьвяты наш на белым кане

ў маёй хаце ня сьмее спыніцца...

Нельга з вамі дзяліць сяньня сэрца адно –

перастала бы біць, нежывое.

А бяз вас, без братоў, мэты мне не відно

і ня бачу шляхоў прад сабою.

Дарма рукі свае працягаю з тугой

і чакаю трывожнымі днямі –

ўжо ня скажа ніхто: «Мы, пясьнярка, з табой,

не сумуй над сабой і над намі».

Стыне сэрца ў грудзёх, думы ймкнуць да людзей,

дні ўміраюць бяз чынаў, бяз словаў,

што хацелі трымаць мужнай верай ў бядзе,

грэць у сьцюжу, як поўдзень ліпнёвы.