Прада мною два цені

каля дрэваў густых.

Нейкі крок летуценны,

адно сэрца ў дваіх.

Супраць нашага дома

абняліся, стаяць.

Можа, нехта знаёмы,

можа, некалі я?

Не ў нэйлоне празрыстым,

як сьвітальная мгла,

у сукенцы з батысту

я з табою ішла.

Ды цямнейшы быў россып

незаплеценых кос,

і ніжэйшы абцасік,

і вышэйшы мой рост.

Ды хіба ня ўсё роўна?

Хтось жыве, нехта жыў.

Гэты ж месяц у поўні

нам абедзьвюм сьвяціў.

Толькі лекарам першым

быў з зальвянцаў мой друг.

Мае першыя вершы

з сэрца ўпалі на брук.