Сьніў я сон, быццам нехта пяшчотна мяне крануў.  

Чуў я словы пяшчоты, прывабныя, як міражы.  

Сон кагосьці здаўна мне вярнуў, пазабытую, але адну,  

Зь цемры згаслыя гукі вярнуў да струны,

                                                                    ўваскрасіўшы струну.  

І яна зазьвінела – у явы і сну на мяжы.  

І на гэтай мяжы я цябе зьберагаў, як агонь трапяткі,  

Як хвіліну дрымоты апошнюю мы беражэм  

Ад павеваў і пахаў, ад сонца, ад дотыку грубай рукі,  

І ад песьні дажджу, і ад думкі, што нас сьцеражэ.  

Бо ня ведаў – і ведаў, – што дзень узьляціць, як ласо,  

І пацягне бакамі мяне па пяску і траве  

Да турбот, да жыцьця, да шумлівых яго галасоў,  

Да згрызот, забыцьця, да імклівых дарог і лясоў,  

Да ўсяго, што навекі цябе ад мяне адарве,  

І ўпадзеш ты у змрок, як сьляза, як згасаючы дзень,  

І навекі ты ў цёмных, бяспамятных згінеш вяках  

Ў міг апошні дрымоты, як толькі наяве ўпадзе  

Не на грудзі твае, а на ложа пустое рука.