Над густа-сінім возерам чарот  

З прыходам восені шуміць тужліва.  

Здаволена гумно на поўны рот  

Глытае дар багатай, сьпелай нівы.  

Як шэрань на траве, палотнаў рад,  

Ля хат вясёлыя гамоняць людзі,  

Кабеты ў садзе кормяць немаўлят,  

Сад засаромеўся і стаў аж рудым.  

Чароды на зялёных берагох  

Апошняю гадуюцца травою,  

І сьлівы сыта луснулі ў бакох,  

Аб'еўшыся і сонцам, і зямлёю.  

Жанчына ля іржэўніка сядзіць  

(Мо сівізна ў касе, мо павуціньне)  

І думае і ў далячынь глядзіць,  

Дзе жоравы лятуць імклівым клінам.  

Юнацтва шкода, сэрца хоча жыць,  

А думкі нейкай цеплынёй сагрэты.  

Далёка да зімы!

Як добра адпачыць!  

Якое доўгае бывае лета!