Ой, стары парадак,

Як ты назаляеш!

Тузаеш ты, ломіш,

Скуры з нас зьдзіраеш.

Зьдзекуешся з нас ты,

Гнеш ты нас бясконца,

Празь цябе ня бачым

Ні дабра, ні сонца.

Каб табе ж ніколі

Не было спакою,

Каб цябе ганялі

Бруднаю мятлою!