– Но, малы! Но, малы, каб табе брыдка! –

      Ў полі араты крычыць.

Сошка крывенькая дол рэжа плытка,

      Толькі пясочак шарсьціць.

Глуха каменьчыкі б’юць аб нарогі,

      Папараць, пырнік што крок.

Зь сіл выбіваецца конік убогі,

      Сыдзе наўмысьля набок, –

Крыкне араты і торкне ляйчынай:

      – Куды паўзеш ты? Назад!

Клыгае конічак зноў раўчавінай,

      Тчэ за сабою ён склад.

Сам жа араты саху падтрасае,

      Мерна йдучы за канём.

Босыя ногі, а шапка старая,

      Зрэбныя порткі на ём;

Грудзі расхлістаны, лушчыцца скура,

      Пот залівае ўвесь твар.

Неба ж ясьнюткае, хоць бы дзе хмура!

      Эх, і даймае іх жар!

Клыгае конік, а ззаду араты

      Ходзіць, сагнуты, як склюд...

Матка-зямелька! Эх, не, недарма ты

      Корміш убогі свой люд!