Кажуць людзі: «Што ты смутны?

Што сьпяваеш ты пра гора?

Твае песьні – стогн пакутны,

Сьлёзы ветру на прасторы!

Ты злажы нам песьню волі,

Песьняй шчасьця залівайся,

Ціхім сьпевам нівы ў полі

Ў струнах сэрца адклікайся,

Каб на нас вясна дыхала,

Грэла душу цеплынёю,

Каб нам сэрца сагравала

Ціхім шчасьцем, дабратою».

Ой вы, людзі! Няма ж волі:

Скуты мысьлі ланцугамі.

Пусты нівы нашы ў полі,

Злосны віхар дзьме над намі!

Ці ж я сэрцам не хварэю?

Ці ж мне смутак лёгка даўся?

Я сьпяваю, як умею,

Я пра радасьць пець ня здаўся.