– Напішы мне, калі ласка,

Пісямко дахаты!

Піша з дому мне Параска,

Што сын здан ў салдаты...

Охо-хо! – Пракоп ўздыхае,

Джургае чупрыну,

А ў руках пісьмо трымае

I канверцік сіні.

Просіць шчыра грамацея,

Нават шапку скінуў.

Сам Пракоп пісаць ня ўмее –

Дзе? Ў бядоце гінуў!

Гадаваўся на мякіне,

Жыў з худобай змалку,

Смак жыцьця пазнаў на сьпіне,

Высах сам у палку.

А нарэшце вось папаўся

Ў сьпісак арыштанцкі.

А за што? Нібы зьбіраўся

Падпаліць лес панскі!

– Што ж табе пісаць, старэнькі?

– А пішы, нябога!

Жонка, сын мой даражэнькі!

Шлю паклон з астрога.

Сэрца мне баліць, і вас я

З думак не спускаю.

Кожны Божы дзень і час я

Дом успамінаю.

Жонка мая дарагая!

Ты ня скрыўдзь Івана.

Калі грошай не хватае,

Папрасі ў Сьцяпана.

Няхай Сьцёпка не баіцца –

Аддамо з падзякай.

Хлопцу ж трэба хоць акрыцца,

А ня йсьці сабакам.

Спраў кажух яму і боты,

Выпраў, як і людзі.

Дай з сабою колькі злоты –

Весялейшы будзе.

Калі корму досыць маеш,

Падкармі больш сьвінку,

Мо якую захаваеш

На Вялікдзень шынку.

А калі на грош няхватка

Або корму мала,

Закалі і з паўдзесятка

Фунтаў прышлі сала...

Сын мой! Снасьці рыбаковы

Добра ты прыпратай –

Згодзяцца, а венцер новы –

Маеш час – залатай.

Захавай, мой сын, прашу я,

Човен у адрыне,

Няхай вецер не сьвідруе,

Няхай так ня гіне.

Ўсё, што можна, захавайце,

Пакуль я вярнуся.

Нераток стары аддайце

Міхалю з Габрусем.

Кнігі ўсе, апроч Псалтыра,

Вы аддайце Грышку,

Хай сабе чытае шчыра,

Бо ён любіць кніжку.

Дарагі сын! Перад здачай

Да мяне зайдзі ты,

Можа, болей і ня ўбачу,

Не пачую, дзе ты.

Не смуткуйце, не бядуйце –

Дасьць Бог спосаб новы.

Што ж ты зробіш? Пагаруйце...

Будзьце ўсе здаровы!