Вы і я – гэта словы і словы

сярод тундры, як белая сьмерць.

Яны іскрацца ў сьцюжы суровай,

ды ня могуць як сьлед абагрэць.

Толькі блудзяць па лягеры цені.

Думы казку сустрэчы прадуць.

О! ня кліч маладых летуценьняў,

у марозную ноч не прыду.

Не прыцісну распаленых вуснаў

ў забыцьці да блядога чала,

бо сваёй дарагой Беларусі

ўсё, што ўсэрцы, даўно аддала.

Ці ж магчыма палярнаю ноччу,

сярод гэтых бязьмерных сьнягоў,

ўсё аддаць аднаму Васілёчку,

калі столькі ў бядзе Васількоў?