Праляцела борзда лета,

Наша сьветлая пара.

На дарозе нашай вузкай,

Як раней, стаіць гара...

Скора, скора дзьмухне холад,

Сьнег пасыпле зь сівых хмар,

Зноў мароз надыдзе люты

I клубком паваліць пар.

Разам зь ветрам, з халадамі

Думак рой к нам наляціць, –

Нудных думак, неспакойных, –

Сэрца беднае сушыць.

Будуць ветры за вугламі

Выць, і плакаць, і стагнаць,

А ў той вечар доўгі, цёмны –

Песьні ў коміне сьпяваць.

Бор стары завые нудна,

Зашуміць гальлём лаза.

Пад іх шум ня раз на сэрца

Капне горкая сьляза.