Брат мой!

Братка мой!

Братачка родны!  

Адкажы – сам сабе адкажы:  

Чым зрабіўся табе непрыгодны  

Скарб бясцэнны тваёй жа душы?  

  

Ад чаго так бяздумна, бязмоўна  

Ты яго выракаешся сам?  

І чаму табе так усё роўна,  

Што аборай становіцца храм?  

Ці таму, што калісьці падступна  

Растапталі твой шчыры давер?  

Што на ніве, дзе сеяў ты рупна,  

Вытраўляліся ўсходы твае?  

Што ў стагодзьдзях варожыя збродні  

Расьпіналі твой лёс на крыжы?  

Брат мой,

Братка мой,

Братачка родны,  

Адкажы – сам сабе адкажы!  

  

Жыў ты ў горы, змагаўся ў няволі,  

I канаў, і сыходзіў крывёй,  

I жывым ты гарэў, а ніколі  

Не саромеўся мовы сваёй.  

  

Схамяніся ж, ачніся, агледзься!  

Ды разваж, ды раздумай як сьлед:  

Што пакінеш ты з поля ў налецьце?  

З чым нашчадкі пакажуцца ў сьвет?  

  

Ці паверыў, што род твой бясплодны,  

I свой лёс прамяняў на чужы?..

Брат мой!

Братка мой!

Братачка родны!  

Адкажы! Сам сабе адкажы!