Цесна мне тут, горка мне:

     Просіць сэрца волі.

Плачуць думкі па вясьне,

     Хочуць лепшай долі.

Гэй ты, лес, хваёвы бор,

     Бор густы, высокі!

Неба сіняга прастор,

     Стэп яго шырокі!

Я да вас хачу, каб збыць

     Ўсе мае нягоды

I свой голас разам зьліць

     Зь песьнямі прыроды.

Люб мне поўдзень, цішыня

     Раніцы прахладнай,

Крык у небе каршуна,

     Ў высі неагляднай,

Луг шырокі над ракой,

     Долы і паляны.

Рвуся к вам я ўсёй душой,

     Родныя курганы!..

Гэй ты, лес, зялёны бор,

     Бор густы, высокі!

Неба сіняга прастор,

     Стэп яго шырокі!