Непаседа,

                 даўгацыбы бусел –

Даўняе вясны  

                        забыты сон.

...Я злавіць яго  

                        за хвост цягнуся,

Дражніцца  

                  і уцякае ён.

От, здаецца,  

                     ушчамлю пад паху

(Лугавінаю  

                  бягу  

                          наўпрост).

Нада мною –

                     крылы белым дахам,

А перад мною –

                           чорны хвост...

Змораны, я доўга плачу потым.

Суцяшаць  

                 стараюцца усе:

– Бусел ходзіць  

                          у чырвоных ботах

I табе  

         такія ж  

                     прынясе...

Горбіць плечы гора,

                                 горбіць праца.

Усяго спаўна  

                       мне лёс паслаў...

Вось ужо і скроні сэрабрацца.

Ды яшчэ й цяпер  

                             лаўлю бусла.

Ну, на гэты раз  

                          вярнуся з птахам –

Я ж за ім прайшоў  

                              багата вёрст!

Нада мною – крылы белым дахам.

Паспрабуй  

                  злаві  

                           бусла за хвост...