Беларусь мая ясная, сіняя казка,

Схіліліся дрэвы над хатай ў журбе,

Як жа мне сёньня нясказана цяжка

I хораша разам жыць для цябе.

Зямля мая любая, дзень мой і ноч,

Водгульле песьняў і ў полі калосьсе,

Часам ударыць аб шыбіны дождж

Ці сумна ля вокан вятры загалосяць.

I з заараных даўно каляін

Роднага поля маёй маладосьці

Вырвецца часам балючы ўспамін,

Даўно адышоўшых пакліча у госьці.

У покуці, тата, цябе пасаджу,

Мама прысядзе жычлівая побач,

Ў сьне хоць жаданым на Вас пагляджу

I буду Вас сьцішана слухаць за поўнач.

Калі мяне доля зьбівае і гне,

Руку падайце, каб не захістацца,

Ў цяжкую хвіліну вартуйце пры мне –

Йсьці цемрай жыцьцёвай ня лёгкая праца...