Белы сон.  

Толькі неба здалёк

у мігатлівым маку.

I скрыпіць пад нагамі пясок,

і гамоняць з марозам сабакі.

Недзе месяц брыдзе наўздагад.

Беляхціць пад сумётамі поле.

Цемень ночы на нечы загад

пахавалася  

                  соснам пад гольле.

Праз расьсеяны месячны сьвет

зь нерасьсеянай шчыраю верай

у бясконцы  

                    жыцьця запавет

крочу –

              сілам ня ведаю меры.

...Праляцелі,

прабеглі гады.

Сэрца непагадзі

                           не забудзе.

А здавалася – дужай –  

тады,

         што на сьвеце харошыя людзі.