Народ аседлы мы, ня птушкі пералётныя,

і Бацькаўшчына родная – ня стэп.

Зь зямелькі ворнае,

зь сяўні і поту мы,

так пакахаўшыя касу і серп.

Дажджамі мы абмытыя і росамі,

жывучасьць нам дае сама вясна.

Мы ад зямлі – складаныя і простыя

і шчодрыя такія ж, як яна.

Натураю, як сонейка, мы добрыя

і літасьцівыя, як матчына любоў.

У барацьбе мы стойкія, харобрыя

і верныя зямлі сваіх дзядоў.

Як нашы пчолы, гэтак працавітыя,

нібы мурашкі, дружныя з сабой.

Ад долі труднай гартаваныя, гранітныя,

ішлі стотысячнаю «Грамадой».

Душою мы, як песьні шчырыя,

у сьвет загнаныя мы са спалоху дзён,

дамоў вяртаемся, як птушкі з выраю,

і ападаем на стары загон.

I мілае нам неба грудаватае,

і восені, і летні санцапёк.

Бары адвечныя, сады за хатамі,

нагамі роду стоптаны парог.

Жывём мы гнёздамі, сваімі сёламі,

насельваем старыя гарады,

ў бяседзе дружныя,

падчас вясёлыя,

зь вясковых хатаў вырай малады.