Выходжу над Нёман пад клёкат буслоў,

углыб запускаю невад.

Ці будзе на шчасьце багаты улоў,

трудна згадаць наперад.

Сьцелецца травамі бераг ракі,

уздрыгвае гладзь вадзяная.

Плешчуцца ў хвалях язі, шчупакі,

сом паветра глынуць вынырае.

З тоняў, з глыбінь ля сваіх берагоў

невад цягнуць – асалода.

Выплеснуць зь вершы тугіх шчупакоў,

а плотак пусьціць у воду.