Народ паважаеш, адкрыта жывеш –

прыходзіць натхненьне ад шчодрага сэрца.

З маленькіх пачуцьцяў ня зродзіцца верш,

як з пустога вядзерца вада не нальецца.

Шмат чаго трэба ў душу увабраць.

Там зьмесьціцца больш, як у нашых далонях.

Зачэрпнуць з крыніцы сьвятла і дабра –

хай наша мінуласьць празь вершы гамоніць.

Пісаць пра мінуласьць – ня крочыць назад.

Пісаць пра сучаснасьць – ня рвацца наперад.

Трэба ў паэму жыцьцё нанізаць –

зважыць былое, у заўтра паверыць.

Вершы пісаць, як любіць і цярпець.

З праўдаю лёс залучыць назаўсёды.

Ня ўчора пачатак,

ня заўтра канец

надзеям і думкам узьлётным народа.