Гэткі сон, болем на’т не разбуджаны.

Сонца сыпле надзеі з каўша.

На далонях тваіх натруджаных

сьпіць, здаецца, Радзімы душа.

Сонным сэрцам зямля пагарджае.

Людзі ж родзяцца,

                                каб тварыць.

Не зьбярэ жнівом ураджаю,

хто вясну маладую прасьпіць.