Круглае поле. Узгоркі, каменьне.

Лес па краях, як сьцяна.

Ціха навокала. Нудна на сэрцы.

Птушка ня крыкне нідзе ні адна.

Могілкі ў полі адны-адзінюткі.

Праслы гнілыя на дол паляглі.

Крыж пахіліўся гаротна-журботна.

Многа іх, многа ляжыць на зямлі!

Дзе-нідзе дрэўцы – бярозка, хваінка;

Дожджык магілкі размыў, спаласкаў.

Вось дзе ад гора мужык адпачыне,

Вось дзе ён думкі-згрызоты схаваў.