Да зямлі беларускай,

да каханай зямлі

зноў вяртаюцца гусі,

зноў вяртаюцца буслы

ды лятуць жураўлі.

Закружылі над Зэльвай,

паляцелі дамоў.

На гняздо сваё села

пара чорная зь белым

даўганогіх буслоў.

I ляскочуць ад раньня,

і будуюць, як мы,

цэлы дзень ад сьвітаньня

ўсё ўдваіх да зьмярканьня

свае гнёзды-дамы.

На высокай таполі

бусел кладку кладзе,

толькі б бліжай да сёлаў,

да працоўнае долі

простых нашых людзей.

I хоць зноў ім на зіму

ў чужы край адлятаць,

як жа гэту Радзіму,

хлебароднае дзіва, –

як яе не кахаць.