Вецер да Нёмнавай сіні прыпаў,

вод люстра у дробязі крышыць,

спакойныя хвалі разгойдаў, узьняў

і ціха калыша, калыша.

Сьмела пасталі на бераг дубы,

шуміць і сасна, і альшыньнік,

быццам купаюць густыя чубы

ў разгойданай нёманскай сіні.

Зь сецямі дружна ідуць рыбакі,

шуміць ім насустрач дуброва...

I вучацца хлопцы ад дрэваў стрункіх

ня гнуць над вятрамі галоваў.