– Скажы, скуль ты, хлопча?

– Зь зямлі беларускай –

стуль, дзе льецца Нёман

мігатлівай стужкай.

Дзе лугі буйныя,

ураджайны землі,

дзе старыя вербы

ля гасьцінцаў дрэмлюць.

Дзе лясы як ў казцы, –

ўсё з дубоў адвечных;

дзе у нетры пушчаў

глянуць небясьпечна.

Я з краіны слаўнай,

з гарадоў прыгожых,

што ня зналі колісь

цьмы чужой, варожай.

Родны сьцяг наш горда

уздымаўся ў гору

ад балтыйскіх хваляў

аж па Чорна Мора!

Ў маім краі казкі,

сівыя курганы;

там зрадзілась песьня

вешчага Баяна.

Выпілі вякі ўжо

на’т зь Нямігі воду –

славу нашых продкаў

засланіла воддаль.

Але, ўсё-ж я горды

нашых сэрцаў сілай –

мы падымем славу

з курганоў-магілаў.

Бо мы хочам волі

горача і цьвёрда,

бо мы хочам славы

для Пагоні гордай!