Вецер вербаю калыша,

косы заплятае...

Чаму дзеўка з хаты выйшла

і каго чакае?

Косы доўгія уюцца

па плячах, па кволых;

думкі сумныя снуюцца

ночкай невясёлай.

Нейк ня цеша кудзелячка,

ні песьня дзявоцка,

а як прыйдзе нядзелячка –

заплаканы вочкі.

Вось у зоранькі пытае,

што блішчыць высока:

«Скажы, скажы, ты ня той мне,

дзе мой мілы сокал?

Павялі яго жаўнерам

да чужой краіны,

але я ніяк ня веру,

каб у полі згінуў».

«Ты ня плач, ня плач, галубка», –

зоранька гавора, –

«Пацалуюць твае губкі

залатыя зоры.

Пацалуе твае вочкі

стройны, ясны месяц,

калі зноў ты сумнаЙ ночкай

галованьку зьвесіш.

Бо твой мілы у палоне

зорачак нас просіць:

пацалуйце зоркі сёньня

губкі маёй Зосі.

Яшчэ месячыка просіць:

месячыку, браце, –

засьвяці у вочкі Зосі,

калі ляжа спаці,

і скажы, што я кахаю,

і што я ёй верны,

і што хутка мо’ да Краю

доля зноў нас верне.

Сьлёзы сам тады сцалую,

засьмяюцца вочкі,

макам цудным размалюю

дарагія шчочкі...»

Вецер вербаю калыша,

шуміць, абымае...

А далоў ізь сіняй вышы

зоры ападаюць.