Было сьвята, нядзеля,

ясна зоры гарэлі,

        пахла мятаю,

        дзе пад хатаю

хлопец зь дзеўкай сядзелі.

Нешта груша шумела,

нешта сэрца нясьмела

        аб каханьні тым,

        верным, маладым,

сказаць дзеўцы хацела.

Дзе-ж той сьмех дзецюковы?

Пагубляў быццам словы...

        Зоры зь месяцам

        цалаваліся-ж,

на’т ня знаючы мовы...

Паказалі паперу –

пайшоў хлопец ў жаўнеры...

        Неўгамоннае

        сэрца плакала,

бо хто-ж дзеўчыне верыць?

Было сьвята, нядзеля,

вокал стрэлы гудзелі...

        Лёг міленькі

        пад калінаю,

на зялёнай пасьцелі...

Было сьвята, нядзеля,

ў небе зоры ірдзелі...

        Ой, пыталася

        дзеўка ў ночанькі,

калі будзе вясельле?..

Многа нітак спрадзецца,

вёснаў шмат разаўецца, –

        ўсе-ж чакаціме

        дружка мілага

дзеўкі вернае сэрца.