Буду рэчкай, якая цячэ назад,

невымоўным словам, якога сказаць

ты ня зможаш – загіне на вуснах

сэрца білася ў шыбіну цела майго,

журавы адляталі на поўдзень штогод –

я штодзень апраналася ў вусьціш

як прыемна цяпер быць маўклівай ракой –

без аеру, бяз чоўнаў, без рыбакоў –

не пабачыць ні выйсьця, ні вусьця

як прыемна цяпер словам быць трапяткім,

да цябе празь мяне вершы мкнуць напрасткі,

толькі з вуснаў тваіх не сарвуцца