У нязнаную дарогу, ў даль паехаў мілы...

Позна, позна цёмнай ночкай дзеўка варажыла...

Быццам думкай – ўзорам доўгі ручнічок снавала,

ды кашулю васількамі, шоўкам вышывала.

Казаў месяц рана зорам, што ў начы дзяўчына

пояс вышыты узорам сьлязьмі прамачыла...

Ўжо прыехаў з падарожжа, ўжо вярнуўся любы,

абяцаў ён жуковінку дзяўчыне да шлюбу.

– Што рабіла, дзяўчынанька, ці хоць сумавала?

Мо’ ў каморцы зачыніўшысь паясок снавала?

– Ой, не ткала паясочка, не зазнала суму –

праскакала цэлу ночку пад гармонік шумны!..

Прапяяла у кампаньні вечар васільковы,

прастаяла да сьвітаньня, ой, ды з хлопцам новым!

Мо’ дзяцюк дзяўчыне любай быў-бы і паверыў,

каб ня пояс ўзорна-сіні, што на стан прымераў.

Каб ня тыя васілёчкі, макі на кашулі,

што цьвілі з-пад рук дзявочых, калі ўсе паснулі...