Ходзяць гутаркі па сьвеце

      Летам і зімой,

Ад вашэці да вашэці

      Ходзяць чарадой.

Па балючай па вячыстай

      Б'юць усё струне:

Абяднеў мужык дачыста,

      Аж чуць-чуць дыхне!

Зьвёў сваю нядолю-долю

      У казіны рог,

Цёплай хаты, ўдоваль поля

      Крыў бяднязе Бог.

Скарб адвечны – гаспадарку

      Пераеў, прапіў,

Цемнату, бяду на карку

      Возіць, як вазіў.

Думкі славы, долі, волі –

      Як і не былі, –

Дрэмлюць недзе ў чыстым полі...

      Ўзыдуць жа калі?

Трэба злое ўсё растрэсьці,

      Сонных разбудзіць,

Трэба новае ўсё ўзьнесьці,

      Новы шлях адкрыць.

...Ці што знаюць, ці ня знаюць,

      Вось, абы зь бяды!

Так пяюць, так адпяваюць

      На усе лады.

Чуе ўсё мужык наш гэта,

      Чуе кожны дзень,

Ды ўздыхае зь лета ў лета,

      Ды снуе, як цень.

Ой, ня грэе, хоць і сьвеціць,

      Месяц над зямлёй...

Ходзяць гутаркі па сьвеце,

      Ходзяць чарадой.