Сотні лет, непрыяцелем-братам прыбітая,

Зарастаючы зельлем чужым, як лазой сенажаць,

Ты ляжала, няпамяці пылам пакрытая,

А народ твой быў змушан маўчаць і табой пагарджаць.

I круцілі цябе, як каму падабалася,

Кожны строіў, наводзіў цябе на свой строй, на свой лад;

Ажно часам жальба, як кляцьба, разьлягалася,

Ды нячутай ляцела, ўміраючы, ў грудзі назад.

Спаў народ, і ты спала, і ворагі верылі,

Што ніхто не разбудзіць цябе, што заснула навек.

I дзялілі цябе, ўсімі мерамі мерылі,

Што памерла ўжо ты, – не адзін так казаў чалавек.

Час ішоў. К жыцьцю новаму клікі пачуліся;

Ўсе народы паўсталі на бітву за права сваё.

Ты – як спала – ўскрэсла, твае дзеці прачнуліся.

Твой народ, ты сама ўсталі новае строіць жыцьцё.

I цяпер хоць прыблудаў даносы ў ход пушчаны,

Хоць пад права тваё падрываецца шмат хто, як крот, –

Як жыла і жывеш, будзеш жыць, Беларушчына:

Зразумеў і успомніў цябе твой мільённы народ.

Сьціхнуць віхры, заціхне пара непагодная,

Сілы грозныя ўстануць, акрэпнуць к другому жыцьцю;

Панясуцца, як звон, песьні вольныя, родныя,

Апяваючы долю, нядолю, народзе, тваю.