Цёмна і хмарна, хмарна і цёмна,

Як ноч, пустынна раскінуўся бор;

Горда над нівай высіцца соннай,

Зь небам вядзе патайны разгавор.

Глуха нясуцца вольныя шумы,

Веткі касматыя гнуцца, трашчаць;

Родзяцца ў сэрцы дзіўныя думы,

Хочацца пушчу падслухаць, паняць.

Што ты, аб чым ты, бор неспакойны,

Гэткую гутарку ў шуме завёў;

Ці сваёй доляй ты недавольны,

Ці што ня так ты на сьвеце знайшоў?

Можа, ты ўбачыў сьлёзы нядолі?

Можа, дзяцей тваіх недруг пацяў?

Можа, пачуў ты звон путаў няволі?

Можа, няшчасных жыцьцё ты паняў?

А можа, вецер, што скрозь гуляе,

Што-небудзь новае збаяў табе?..

Эй, гавары ты, пушча глухая!

Слухаць прыйшоў я здалёку цябе.

Цёмна і хмарна, хмарна і цёмна,

Як ноч, пустынна раскінуўся бор;

Горда над нівай высіцца соннай,

Зь небам ён толькі вядзе разгавор!