Ты скажы, скажы,

Мая моладасьць,

Што дала ты мне,

Сыну хамскаму?

Ой, дала ты мне

Скарб нязьмераны:

Сілу моцную,

Неўгамонную.

За труды мяне

Не адхваляцца,

З мазалёў, крыві

Не адзьдзівяцца.

Дзе мой капне пот, –

Дзірван, пасека

Шуміць коласам,

Урадлівасьцю.

Сенажаць-трава

Ляжа покатам,

Стогне зелен бор

Пад рукой маёй.

Дый услужнасьцю

I пакорнасьцю

Надарыла ты

Мяне, моладасьць.

Адно, доля дзе,

Скажы, моладасьць?

Чаму волю даць

Ты забылася?