Ну, годзе ўжо спаці! глянь: сьветла ўжо ў хаце,

      Вясна заглядае ў вакно;

Ўжо птушка сьвяргоча, ўжо лісьцік шапоча,

      Цябе шнур чакае даўно.

Хай сошка крывая, кабылка худая

      I ты сам, крывы і худы,

Пацягнуцца ў поле, на тое прывольле,

      На тыя прадзедаў сьляды.

Ты – пан, ты – багаты, ты – сіла, араты!

      Ты ў крыўду ня даўся б другім:

Знай, шмат каму трэба з тваёй працы хлеба,

      Дый сам ты галодзен зусім...

Дык выпрамся ж трошку, дый жыва за сошку,

      Ды ў поле – к вялікай арбе!

Бач, можа, і долю ў няўродлівым полі

      Ты выараш, братка, сабе...

Хай злыдні над намі скрыгочуць зубамі –

      Любі сваю ніву, свой край

I, колькі ёсьць сілы, да самай магілы

      Ары, барануй, засявай!..