Грэх на сэрцы цяжкі‚ нібы камень:  

На зямлі я найпершы Адам...  

Не знаходжу я шчасьця ў храме‚  

Бо ў сэрцы разбураны храм.  

Недаверкі жадалі ад Бога  

Захаваць сваіх душаў ключы.  

Перацяў мне цень іх дарогу‚  

Не магу ад яго уцячы.  

Хоць вазьмі упадзі плашчаніцай -  

Неспраможная гора гара:  

Майго крэдо згасаюць зарніцы‚  

Ды‚ успыхнуўшы‚ ледзьве гараць.  

І гняце гэты цяжар‚ як камень.  

На зямлі я найпершы Адам.  

Я знайду сваё шчасьце у храме‚  

Калі ў сэрцы збудую храм.