Меднастволы, як выліты высіцца бор,

Зацьвітае на узьлесьсі блакітны чабор,

Заглядзелася сонца у люстра азёр, –

Гэты ты, мая Беларусь!

Сіні ранак. Дзяўчына зьбіраецца жаць,

На плячы маладзік – серабрысты серп,

А наўкол наліўныя сады ляжаць,

Бурштыновыя яблыкі у расе, –

Гэты ты, мая Беларусь!

Я нямала прайшоў за вайну дарог,

А цябе такой непаўторнай зьбярог...

Пой мацнее!

Я хутка к табе прыйду,

Да грудзей набалелых тваіх прыпаду,

Пакланюся лясам і палеткам шырокім.

Толькі цяжка праходзіць апошнія крокі

Да цябе, мая Беларусь!

Толькі страшна мне думаць пра тую хвіліну,

Калі гляну у вочы я роднай краіне.

Буду хату шукаць, – а знайду руіны,

Буду маці гукаць, – адгукнецца магіла

На пагосьце старым пад вярбою пахілай.

Што ж, якой ты ні будзеш – і ноччу, і раньнем,

Я пазнаю цябе, я не здраджу табе.

Перанесла ты гора і катаваньні

І зрабілася мне даражэй і радней.

Асушу твае сьлёзы,

Залячу твае раны,

Кожны ліст твой распраўлю рукою старанна.

Узьніму з папялішчаў твае гарады я,

Насаджу каля вёсак сады маладыя,

Каб ты вечна цьвіла

І у шчасьці расла,

Дарагая мая Беларусь!