Падалеў ночы змрок,  

Павышэла сьвятло -  

Зараніца за крок  

Галам высьветліць дно.  

Ачуняе сяло,  

Што хавае сьліўняк -  

Адшукае вясло  

Недаспаны рыбак.  

У кустах над ракой  

Птушкі вытвараць сьпеў -  

Пабялеюць імглой  

Кроны стомленых дрэў.  

Між цы’бя дзіўны цьвет  

Парасіла зара -  

Дыяментаў букет  

Дорыць сонца пара.  

Разнасьцяжыў прастор  

Для вятрыска гульні,  

Што падрапаўшы бор,  

Паласкаў камяні.  

Сьмела ўдарыў вадзе  

У запужаны твар,  

Што на поле прадзе  

Белым покрывам пар.  

Бы вясёлкі дугой  

Палавее пара –  

Сьцемеў змрок над зямлёй,  

Змоўкла ў лесе сава.  

Пазырчэла. Зноў ціш.  

Між сьцяжынаў дзірван –  

Пазакінуты крыж  

Расьсякае туман.  

На крыжы тым ручнік  

Саматканы зь ільну –  

Ў ім узораў бязьлік  

Абвяшчае вясну.  

Пад крыжом васількі  

Бы люструнак нябёс –  

На крыжы без рукі  

У расьпяцьці Хрыстос.  

Пад бусьліным крылом  

Ён пакідзішчам стаў –  

Аксамітным плашчом  

Зеляніць медны сплаў.  

Між стагодзьдзя камет  

Ён ня спалены лоўж –  

Скрыжаваў свой завет  

Папярок і ўздоўж.  

Прытуліў да сябе  

Горам стомлены люд –  

Абвяшчаў аб вясьне  

Абяцаў зь неба цуд.  

Зломак мокры расой,  

Сымбаль новага дня –  

Па-над грэшнай зямлёй,  

Як крыніца сьвятла.  

І на прысьвятак дня,  

Што завецца Вялік –  

Сонцам зьзяе зямля,  

Змрок зласьнеючы зьнік.