Стала рыжаю Гародня,  

Прачасаў ёй Нёман чуб;  

Мо, гуляць пайсьці сягодня,  

Прывітаць маўклівы дуб.  

Ён расправіў ля Каложы  

Так адважна плечы ў шыр,  

Што зьдзіўляецца прахожы:  

Сапраўды, дуб - багатыр!  

Ля яго спынюся часам  

Напужаць хлапком варон,  

Іх заўсёды чорным пасам  

Тут віхорыць легіён.