І праз жыцьцё лятуць каметы,  

Сьвятлом апальваючы зрок -  

Стае тады ўсё бяз мэты,  

Спаўзае ў думкі едкі змрок...  

Што ж, і ў жыцьці бываюць спрэчкі:  

Нібы каметай пралятуць,  

Зімовым жарам жвавай рэчкі  

Глыбока ў сэрцы запякуць,  

  

А так хацелася б спакою,  

Бяз клопатаў і бяз журбы,  

Сваёй ішло каб чарадою:  

Хвіліны, дні, гады, вякі...