Зноў сумуеш, сябра мілы мой:  

Вочы апусьціў - і твар журыцца.  

Кружыць сьвет нясталасьцю сваёй -

І няма табе дзе прыхіліцца.  

Колькі ты прайшоў ужо дарог,  

Колькі страціў сіл, і колькі планаў  

Лёс зьмяніць, бы чараўнік той, змог,  

Колькі здрад спаткаў ты і падманаў.  

Так жадаў ты шчасьце даганяць:  

Бегчы, крочыць - тое ж уцякае.  

Крыж з плячэй хацелася так зьняць,  

Сэрца ж кажа: Бог цябе чакае.  

Нас чакаюць! Дай сваю далонь -  

Разам пойдзем віхрам на сустрэчу.  

Што нам дождж, і што для нас агонь -  

З Богам пераможам страх, пустэчу.