Давай, калі зможам,  

Праз дзень, праз гадок,  

Махнём у Валожын –  

У мой гарадок.  

Нічога такога:  

Сцярпім, як усе…  

Дарога, дарога  

Як трасца трасе.  

І так мне зайздросна  

Таму ручайку,  

Што ціха і проста  

Бяжыць па лужку.  

Ну што ж ты, нябога,  

Так хутка раскіс?  

Глядзі, ўжо дарога  

Куляецца ўніз.  

І з ходу – цвяроза  

Трывожымся мы:  

На ўзгорках, як козы,  

Застылі дамы.  

Нясём свае косці  

Вышэй і вышэй.  

Схаваўся пад мосцік  

І дрэмле ручэй.  

А вулка да вулкі –  

Што ў зруба вянкі.  

Цэнтральную гулка  

Сякуць жарабкі.  

Пра плошчу ні слова –  

Тут гмах у гмах.  

Адна пабудва  

Стаіць, як манах.  

Ды люба-прывычна  

Глядзець на дзяўчат,  

Бо з модай сталічнай  

Тут зговар і злад.  

Вандруюць па плошчы,  

Хоць выкуп плаці:  

На месцы ж – і цёшчы,  

На месцы – цясці.  

А згоду памножым –  

І дом – на газу…  

...................................  

То як, брат, Валожын?  

Не супраць? Звязу!