Жанчына веку прайшла ўсе пакуты,  

Яна не шкадуе ніколі сябе,  

Каб сіла была, разрэзала б путы,  

Аддала б жыцьцё для Радзімы свае.

Сёньня ў астрогі яе не хапаюць.  

Старая, глядзі, як крыжуюць твой Край!  

Як лепшыя людзі сярод вас зьнікаюць!  

Хай сэрца тваё паглынае пажар!

Пячэ і баліць, не відаць дапамогі,  

Свае пазалезьлі, бы зайцы, ў кусты,  

Крочыць яна па разьбітай дарозе,  

Хоча лепшую долю ўнукам знайсьці.

Клікалі ў Штаты, у Польшчу гукалі,  

Летувісы прасілі прыехаць да іх,  

Ізь Лепеля сябры к сабе запрашалі,  

Пабачыцца, успомніць ды пагаманіць.

Разам былі яны зь ёю ў Кенгіры,  

А тыя, што выжылі - сябры навек,  

Выйшлі жывымі зь сьмяротнай машыны,  

I вольныя сёньня пабачылі сьвет.

А наш застаўся мужык зацюканы,  

Ня ведаюць братцы, куды павярнуць,  

Яшчэ незагоены старыя раны,  

Новыя болей ранейшых пякуць.